สวัสดี..

นายจากไปสักพักและนะ ..อาทิตย์นึง

เราเพิ่งระลึกได้ว่า ตอนมึงอยุ่เราไม่เคยพูดกูกับมึงกันเลย

....เฮ้อ.. ถ้ากูรู้นะว่ามึงจะไปเร็วขนาดนี้ กุพูด"มึง"แล้ว

....................กูป่วย......

ก็ขึ้นลง ขนาดนั้น ขับรถตั้งกี่ชม.กลับมากทม.ก็ทำงาน ไปถึงก็อยู่เป้นเพื่อนอีนาง

ไม่ได้หลับไม่นอน .จะไม่ป่วยได้ไง

.แต่ทนได้นะ ทนได้ เพื่อมึง..งานเผามึงไม่ไปได้ไง

..แย่ว่ะ

หมอบอกกูไม่หายหรอก...มันเป้นโรคแฝงแต่เด็ก

เมือ่ไรที่ร่างกายอ่อ่นแอ มันจะโชว์ออกมา...แล้วมันจะไม่หาย..

อ้าวซวย........................

แต่ไม่เป้นไรหรอก..

ยังไงยังไงกูก็อยุ่อีกนาน เพราะไอ้นี่มันไม่กระทบชีวิตกู..ก็แค่รบกวน..

กุคนธรรมดา

...ไงไงกูก็อยู่นานกว่านี่เนอะ..............

..

กูบอกไรให้..พอเผามึงเส็รจ..พอเราก็ไปที่เดิม..ร้านเดิม

ไปกินเบียร์รอ

อีนาง(แฟนมึง)..มันบอกว่าเกิดจะได้เจอมึงอีก

..... เหมือนคืนแรกที่มึงกับเค้าเจอกัน

"แต่เที่ยวนี้ นางจะให้มึงนั่งแต่รถเมล์กับเดิน"

---------------------------------------------

พวกกูกินเบียร์รอนะ.....รออยู่จนร้านปิด..ก็ไม่เจอ..

หาทั่วร้าน ในห้องน้ำ.... ก็ไม่เจอ

..มึงจากไปแล้วจริงจริงด้วย...

โชคดีนะ เพื่อน...

อีกร้อยวันเจอกัน.. แม่มึงนัดทำบุญที่วัด.. มารอพวกกูนะ

........................................................................................

คืนที่สอง..ที่ไปผับ.. ไปเจอเพื่อนมึงเต็มเลยว่ะ...

ทุกคนรอดูมึง..เพื่อมึงจะมากินเหล้าด้วย

....ต่างคนต่างแปลกใจ ทำไมต้องมารอร้านเหล้า มึงก้ไม่ใช่คนขี้เหล้านี่เนอะ

..........................................................................................................

ทุกคนรักมึงนะ...

เพื่อนมึงชื่อหนึ่ง ฝากบอกมา..ขอหวยทางเอสเอมเอส

..มันบอกว่า มันจะได้จำแม่นแม่น

------------------------------------------------------

เศร้าชิบหาย..........................

------------------------------------------------------