ถึงมึง

วันนี้กูไปหยิบไอ้หนังสือปกขาว ไอ้เรื่องกู้กับอีเอ้อ่ะมาอ่านละ

มึงรู้ป่ะ แม่งเหมือนเดิมเลยว่ะ..ความรู้สึกกูนะกับหนังสือ

ไหนมึงเคยบอกกูว่า ยิ่งกูอ่านบ่อยเท่าไร จะยิ่งเข้าใจ -

มึงรู้มะ กูก็ชอบตรงประโยคเดิมนั่นแหละ

กูชอบประโยคนั้น

"ชีวิตคนเรา มีผ่านร้อนผ่านหนาวมาไม่เหมือนกัน แต่ไม่ว่า เอ้จะผ่านอะไรมา

กู้ก็รับได้"...(ตรงนี้นะ กระชากใจ กุมาก แม่งจะหลอกปี้ไอ้เอ้อ่ะดิ)

(กูชอบที่ว่า อ้ายเหี้ย ผู้ชายนี่พูดได้ทุกอย่างเลยว่ะ เพื่อจะได้ฟัน)

กูชอบอีกเหมือนกันที่หลังจากนั้นแม่งลงจากเตียงทันทีแล้วบอกว่า

"เอ้ เราเลิกกันเถอะ ต่อจากนี้ไม่มีไรแล้ว"

..โห แม่งเป้นไรที่กรีด เข้าในใจ

ฟันปุ๊บ... ลุกขึ้นมา แก้แค้นปั๊บ

......................................

เฮ้อ

ตลกดีว่ะ

แต่กูชอบตอนจบ

...ตอนจบของเรื่องที่..ที่ เอ เพื่อนแม่งฆ่าตัวตายก่อนจม.ไอ้กู้จะถึงวันเดียวอ่ะ

ก่อนที่ไอ้เอแม่งจะรู้ว่า แม่งมีทางเลือกอื่นนอกจากเรียนให้จบ

----------------------------------------------------------------

สัด .... มึงจะบินเมือ่ไร บอกกูนะ

เจอกันสะพานป๋าเปรม

ปล.เมือ่วานนี่แม่งเป็นครั้งที่3แล้วว่ะ ที่กูยืนมองจากสะพานลงมา

แม่งสวยนะโว๊ย เมือ่วานกูมองสะพานพระราม 7

...เพียงแต่ว่าเมื่อวานกูเหม่อจนมีคนทักว่ะ

แปลก

มึงจะมาทันไหมวะ