ถึงมึง เพื่อนกู

..มึงรู้ไรป่ะ กูเกลียดอะไรที่สุด...กูเกลียดตอนที่กูไม่มีฝัน

แล้วมึงรู้อะไรมะ จริงๆแล้วตอนนั้นมันเป้นตอนที่กูสบายใจที่สุดว่ะ

ไม่คาดหวังห่าไร เฮฮาไปเรื่อย ขำขำ

อยุ่มาวันนึงก็มีคนเอาสวรรค์มาให้กู สวรรค์แม่งมาแบบที่ไม่คาดฝันว่ะ

พอมึงไปอยุ่ในสวรรค์ มึงก็เริ่มฝัน ฝันที่จะคิดว่า นี่แหล่ะว่ะ บ้านกู

***********************************************

ถ้าเรื่องแม่งหยุดแค่ตรงนี้ ...แม่งก็คงเป้นฝันดี

*********************************************

แต่ไอ้เหี้ยเอ๋ย....ไม่หรอก มันไม่หยุด....

มึงควบคุมมันไม่ได้

********************************************

อยู่ดีดีมึงก็หล่นตุ้บกลับมาที่เก่า

แต่มึงก็ยังฝันอยุ่นะว่ามึงจะได้ไปบ้านมึงที่เป้นสวรรค์

มึงคิดว่ามันคือเรื่องจริง

*************

เช้าวันหนึ่งมึงตื่นมา ...

มึงค้นพบว่า สวรรค์แม่งก็คือความฝัน ...ไงไง..มึงก็ต้องฝันเอา

.....ที่มึงอยุ่ตอนนี้แหละแม่งคือชีวิตจริง

.....มึงรู้มะ กูเซ้งว่ะ ...ที่กูตกสวรรค์...กูคือนางฟ้าเปล่าวะ กุตกสวรรค์

**************************************************

มีคนปลอบใจกูว่ะ ว่าที่ไหนไหนแม่งก็เหมือนกัน

มึงจะอยู่สวรรค์เพื่อเอาหน้าหรือไง..

กูเล่าเรือ่งตลกให้ฟัง..ไอ้เหี้ยนั่นบินไปสวรรค์พรุ่งนี้

*********************************************

พอกูเคยชินกับโลก..แน่นอนกูมาอยุ่ประมาณ 6-7เดือนแล้วล่ะ

....... เชื่อมะ....... วันทีกูทำใจได้ และคิดได้ว่า นี่แหละบ้านกู

กูโดนไล่ออกว่ะ .....................................................

**********************************************

มีคนเคยบอกกูนะ ..

ว่า เรียนปริญญา.เสดท้ายค้าจะให้กระดาษกูมาแผ่นเดียว

แล้วมีคนบอกกูอีกว่า

..อย่าเสือกลืมละกัน ..ว่าสุดท้าย มึงต้องได้กระดาษมา

********************************************

แต่วันนี้ กูโดนไล่ออกว่ะ

...วันเดียวกับที่มึง .......เรียนจบ ณ สวรรค์ของกูและมึง

*****************************************

กูขอโทษ

*********************************************

เยดแม่ อ่านแล้วเศร้าว่ะ ถ้าแม่งจบตรงนี้ แม่งก็คงเป็นเรื่องเศร้า

แต่ไอ้เหี้ยเอ๋ย....ไม่หรอก มันไม่หยุด....

มึงควบคุมมันไม่ได้

********************************************

กูเพิ่งรู้ว่ะ กูแปลกใจว่า มึงย้ายบ้าน ทำไมมึงไม่บอกกูวะ

แล้วมันมีอะไรเกิดขึ้นในใจระหว่างมึงกับเค้า ตอนที่กูจากมา..ใช่ไหม

มึงรู้มะกูไม่สงสัยไรหรอก กูไม่แปลกใจไรมากมาย

กูน่ะรู้ตั้งแต่ตอนที่กูนั่งทำโปรเจคให้มึงแล้วล่ะ ตอนมึงโทรมา แล้วเค้าอยู่ด้วยไง

******************************************************

มึงรู้มะ กูจำได้ว่าวันที่เราแม่งรู้จักกัน

คือวันที่เราแม่งหยิบหนังสือเล่มเดียวกัน..ปกแม่งสีขาวๆ

กูจำชื่อไมได้หรอก เป้นเรื่องของเด็กสองคนที่ต่างกัน

เรียนมหาลัยกับปวส.

..กูจำได้ว่าตอนนั้นมึงบอกกูว่า มึงอ่านแล้ว ให้กูยืมไปก่อน...

มึงรู้มะ ที่กูไม่เคยบอกมึงคือ ...กูก็อ่านแล้ว

******************************************************

ถ้าเรื่องแม่งหยุดแค่ตรงนี้ ...แม่งก็คงดี

แต่ไอ้เหี้ยเอ๋ย....ไม่หรอก มันไม่หยุด....

มึงควบคุมมันไม่ได้

***********************************************

แด่สัมพันธภาพของมึงกับเขา และ กู

ก็แค่เรื่องแต่งอีกเรื่องหนึ่ง