2005/Nov/01

มหาลัย มหาหลอก เด็กชายบ้านนอก เด็กหญิงบ้านนา

รํ่าเรียนรู้ในวิชา แต่จบออกมายังไม่มีงานทํา

ไม่มีงานก็ไม่มีเงิน ออกเดินเดินเดินยํ่าสมัครงาน

สอบเท่าใดยังสอบไม่ผ่าน มันหัวปานกลาง เขาเอาแต่หัวดีๆ มีความรู้สู้เขาไม่ได้

เส้นเล็กเส้นใหญ่เส้นก๋วยจั๊บไม่มี นามสกุลไม่สง่าราศี

เป็นลูกตามีเป็นแค่หลานยายมา อนาคตคงหมดความหมาย


ความหวังฝังใจกระดาษใบนี้ เอาแปะข้างฝา หาหลวงพ่อดีๆ

ธูปเทียนก็มีพร้อมดอกไม้บูชา

(ซํ้า *)
SOLO: E D A E A D E A

A
ใครจะรู้อยู่ไปวันๆ
D
กลางคืนหลับฝัน กลางวันนั่งดูดยา
E7
ธูปเทียนก็หมดดอกไม้แห้งคาตา
A
เก็บตําหรับตําราชั่งกิโลขาย
A
ให้แข่งกันเรียนแล้วแข่งกันรวย
D
บ้างไปได้สวย บ้างไปได้เสีย
E7
ออกยํ่าเดินทางร่างกายอ่อนเพลีย
A
หัวใจละเหี่ยละโหยหางานทํา
A
ยํ่าจนเท้าเป็นตุ่มตาปลา
D
รองเท้าบาจายังหมดความทนทาน
E7
ไม่เห็นเหมือนคนโบรํ่าโบราณ
A
จบแล้วได้งานเป็นเจ้าคนนายคน
A
ผลิตผลบนความใฝ่ฝัน
D
ความจริงเรานั่นหลงลืมกันไป
E7
มัวแต่ปลูกฝังค่านิยมนิยาย
A
ปริญญางมงายมหาลัยงมเงา

อื้อหือมีคอร์ดมาพร้อมเสร็จเลย เหอๆๆๆ คนเราพัฒนาด้วยการศึกษาค่ะ ปริญญาไม่ใช่สิ่งสำคัญแต่ก็เป็นใบเบิกทางเล็กๆๆสำหรับใครบางคน ถ้าทำได้ก็พยายามให้ได้ปริญญาในสถาบันที่เป็นที่นิยม แต่มันก็ไม่ใช่สิ่งสำคัญในชีวิตนี่ อย่าซีเรียสไปกับเรื่องแค่นี้เลย
#1  by  ** MaiI ** At 2005-11-01 21:45, 
เมืองไทยปริญญาเป็นสิ่งสำคัญต่างกับบางประเทศอย่างญี่ปุ่น ที่ถ้าจะทำเป็นมืออาชีพอะไรสักอย่าง ก็ต้องลาออกจากการเรียนเพื่อมุ่งมั่นกับสิ่งนั้น
อย่างพวกที่ต้องการเป็นมืออาชีพโกะ เขาก็ลาออกจากโรงเรียนไปเป็นอินเซย์

พวกนักร้องก็ลาออกไปเพื่อฝึกฝนเก็บประสบการณ์

แต่เมืองไทย คุณจะทำอะไรก็ทำไป แต่คุณต้องเรียนให้จบและมีปริญญา

เราไม่ได้เข้ามหาวิทยาลัยแต่เลือกเรียนทางสายอาชีพ (ปวช. ปวส.) แทน แม่เราไม่สนับสนุนให้เอ็นท์ เขาไม่เห็นว่ามันจะสำคัญ สถาบันก็แค่ส่วนนึง สิ่งสำคัญตัวเอง เราเลยเรียนมหาวิทยาลัยเปิดแทน
ทุกวันนี้ ถึงเราจะไม่มีปริญญา(วุฒิปวส.) แต่เราได้ทำงานที่ชอบ เงินเดือนก็หลักหมื่น บางทีมหาวิทยาลัยกับปริญญาอาจจะไม่ได้สำคัญที่สุดก็ได้
#2  by  por-kk At 2005-11-02 01:29, 
ชอบบลอคคุณนะ แต่reply ในentry นั้นไม่ได้ ขอรวมไว้ที่นี่ก็แล้วกัน

เรื่องปริญญากับมหาวิทยาลัยเป็นอะไรที่ เออ จริงว่ะ เซ็งมาก รำคาญมาก ใช่เลย ปริญญามันก็แค่กระดาษหนึ่งใบ แต่บังเอิญเราดันเกิดมาอยู่บนสถานที่ที่กระดาษหนึ่งใบสำคัญกว่าสมองหนึ่งก้อน ... น่าคำราญ

หนังสือปกขาวเล่มนั้น คงเป็นเล่มเดียวกับที่ผมเคยเปิดผ่านๆ และคงได้แค่เปิดผ่านๆต่อไป เพราะผมคงไม่กล้าอ่าน

ไม่รู้เหมือนกัน บางทีเราก็ไม่อยากที่จะรับรู้เรื่องบางเรื่อง...

และสุดท้าย

ใช่แล้ว

....

พวกเราไม่เคยควบคุมมันได้หรอก

พวกเราแค่ปล่อยให้มันเป็นไปตามแต่ที่อะไรสักอย่างจะนำมันไป

<< Home